Groot-Brittannië

Heenreis naar Glasgow

Vanuit Brussel nemen we de trein naar Glasgow. Op Schotse bodem genieten we nog een laatste keer van een maaltijd die we niet zelf moeten klaarmaken. Glasgow kreeg twee jaar op rij de titel ‘UK’s friendliest city’ en die gastvrijheid proeven we meteen. We maken het niet te laat, want we moeten onze krachten sparen voor het epische avontuur dat ons te wachten staat. ’s Avonds overnachten we in een hostel.

Inloopwandeling van Milngavie naar Drymen        

Na een korte treinrit begint onze trektocht aan het officiële startpunt: de obelisk in Milngavie. De naam van dit pittoreske dorpje spreek je uit als ‘Mullguy’.  Bijna zo’n tongbreker als ‘worcestershire sauce’. Gelukkig blijven onze benen nog even gespaard. We starten met een makkelijke inloopwandeling door de Lowlands naar Drymen en volgen bospaden, landbouwwegen en een oude spoorlijn.  Aangekomen op de camping is het tijd om de tenten op te zetten en de gasvuurtjes boven te halen. In het begin misschien nog wat zoeken, maar tegen het einde van de reis zijn de tenten sneller opgezet dan je worcestershire sauce kan zeggen.

Tocht van 19 km | 190 m stijgen | 180 m dalen

Drymen-Rowardennan

Als we het bos uitkomen, worden we getrakteerd op een weids zicht. Daar is ‘ie dan: de machtige Ben Lomond, de eerste ben van onze route. Voor een nog beter zicht klimmen we omhoog over Conic Hill (361 m). We kijken uit over Loch Lomond, het grootste en diepste meer van Schotland. Met een beetje geluk spotten we hier ook Highland koeien, of coos. Die zachtaardige reuzen met een hoge aaibaarheidsfactor zwerven hier vrij rond, dus wie weet zien we ze later nog. Na 100 foto’s en 30 keer wauw te hebben gezegd, dalen we af naar Rowardennan.

Tocht van 23 km | 520 m stijgen | 570 m dalen

Rowardennan-Inverarnan

Het bosrijke landschap maakt plaats voor open grasvlaktes met grazende schaapjes. Een rustgevend beeld. Maar vergis je niet: vandaag wagen we ons aan een pittige etappe. De hellingen langs Loch Lomond gaan stevig op en neer en het pad is vaak moeilijk toegankelijk door putten en boomwortels. Goed opletten dus waar we onze voeten zetten. Gelukkig zijn de mooie zichten over de Glen Falloch de inspanning dubbel en dik waard.

Tocht van 22,5 km | 320 m stijgen | 320 m dalen

Inverarnan-Tyndrum

Fans van watervallen beleven op dag vijf een hoogdag. We wandelen langs de Falloch-rivier die ons onderweg naar Tyndrum trakteert op talloze watervalletjes.

Tocht van 19,5 km | 440 m stijgen | 220 m dalen

Tyndrum-Inveroran

Geen al te zware tocht vandaag. Dus alle tijd om rustig om ons heen te kijken en te genieten van al dat moois. Bossen, bergen, meren, weides en heides… We raken nooit uitgekeken op dit wandelparadijs.

Tocht van 14,5 km | 280 m stijgen | 340 m dalen

Inveroran-Kingshouse

Vandaag wandelen we door het drassige veenlandschap van Rannoch Moor, een van de meest woeste landschappen van Groot-Brittannië. Meerdere schrijvers en dichters vonden hier inspiratie. Je kan je voorstellen dat dit geen feelgoodromans opleverde. Voor ons eigen comfort hopen we op een stralend zonnetje. Maar eigenlijk is dit landschap op zijn best in de regen: pas dan besef je hoe onherbergzaam het hier is. Voor het geval ons gebed tot de zonnegod niet gehoord wordt, houden we onze regenjas binnen handbereik. Ze zeggen niet voor niets dat je in Rannoch ‘vier seizoenen op één dag’ beleeft. 

Tocht van 15,5 km |  300 m stijgen |  320 m dalen

Kingshouse-Kinlochleven

De uitdaging van dag acht: de befaamde ‘Devil’s Staircase’. Dit zigzaggend pad brengt ons naar het hoogste punt van de West Highland Way (550 m). De naam doet het ergste vermoeden, maar de klim is zo’n hel nog niet. Vermoeiend, maar niet technisch. En het uitzicht op de top is zelfs hemels te noemen. Hierna volgen we het slingerende pad rustig verder door het veenlandschap, om daarna af te dalen naar Kinlochleven.

Tocht van 14,5 km | 360 m stijgen | 600 m dalen

Kinlochleven-Fort William

Wat zeggen ze ook alweer over laatste loodjes? We wandelen het laatste en langste traject naar Fort William. Met als finale de imposante contouren van de Ben Nevis, de hoogste berg van Schotland. Aangekomen in Fort William rest ons nog één zeer belangrijke taak: een foto bij het officiële eindpunt, het standbeeld van de wandelaar op het bankje.  Met 154 km in de benen kunnen we niet anders dan trots zijn. ’s Avonds slapen we in een hotel. Een echt bed, een lekkere maaltijd en, voor de liefhebbers, een glas Schotse whisky. Dat hebben we meer dan verdiend.

Tocht van 25 km (tot aan het officiële eindpunt)| 550 m stijgen |  550 m dalen

Terugreis naar Brussel

Het is helaas tijd om farewell te zeggen tegen het mooie Schotland en de trein te nemen naar Brussel.