Turkije

Heenreis Kayseri of Nevsehir

Vlucht van Brussel naar Kayseri of Nevsehir, gevolgd door een transfer naar het dorp Cukurbag.

We overnachten in een pensionnetje in het dorp.

Door Kazikli Canyon naar de Emli-vallei

We krijgen een lift naar het dorp Elekgolu, maar vanaf nu moeten we op onze eigen benen staan. Onze kampeerplaats voor vanavond ligt 11 km verderop, in de Emli-vallei. Hiervoor moeten we door de Kazikli Canyon. Hier woonde ooit een Turkse boer die Ali heette. Hij had zijn zinnen gezet op de honing die rijkelijk aanwezig was dankzij de bijennesten op de rotswanden van de kloof. Met houten staken (kazik) die hij in de rotswanden klemde, kon hij de honingraten bereiken. De staken zijn overigens nog steeds zichtbaar. 

De Mangirci-kloof en Alaca Yayla

Na het ontbijt zetten we onze verkenning van deze wilde regio voort. We trekken naar de Mangirci-kloof, met de voor deze regio kenmerkende Libanese ceders en jeneverbesbomen. Het pad leidt ons naar het groene plateau van Alaca Yayla. Lunch, mooi uitzicht, waterbronnetje: check! We dalen opnieuw af naar de vallei van Emli. Onderweg komen we voorbij de herderskampen bij Oluk Sekisi, waar we opnieuw even kunnen uitrusten met thee, koffie en koekjes. We mogen nog een tweede keer genieten van de mooie setting van onze kampeerplaats. Morgen trekken we verder!

So-kul-lu-pi-nar

En zo zijn we op dag 4 onderweg naar het spectaculaire plateau van Eznevit, op zo’n 2500 m hoogte. De top van de Eznevit (3.550 m) zelf is wat te hoog gegrepen voor ons. Wat we des te beter kunnen, is intensief genieten van het landschap, onze fototoestellen bovenhalen en - met wat geluk - de steenbokken groeten. We lopen verder naar de Sakartas-pas en vanaf hier dalen we af naar onze tweede kampeerplaats in Sokullupinar (2000 m). Onze kok zal er ons opwachten met koekjes, Turkse thee en koffie. 

Het Dipsiz-meer

Na het ontbijt springen we in de jeep voor een korte transfer naar het Arpalik-plateau. Van daaruit klimmen we naar de Tekepinari of Geitenbron. De rivierbedding brengt ons naar het Dipsiz-meer, met een behoorlijk indrukwekkend uitzicht op de dramatische oostzijde van de Demirkazik (3.756 m). Hier kunnen we misschien even onze tenen (of meer) in het water dippen. Na onze picknick aan het meer keren we via dezelfde weg terug naar het Arpalik-plateau. Onze jeep brengt ons ook weer terug naar het basiskamp in Sokullupinar. 

De zeven meren van Yedigoller

Vroeg uit de veren voor een uitdagende dag naar het hoogste kamp van deze reis. Via de Karayalak-vallei gaat het omhoog naar de Celikbuyduran-pas (3.450 m). Vlak voor de pas stoppen we bij een bron en genieten we van een welverdiende pauze na 5 uur klimmen. Na de pas beginnen we aan de afdaling naar het Yedigoller-plateau (3.100 m). 
Yedigoller betekent zoveel als ‘zeven meren’ en we gaan er daar verschillende van zien. Onze kampeerplaats ligt vlakbij het grootste meer. Fingers crossed voor mooi weer, tenminste als je van een frisse duik houdt. 

De Emler-top (3.723 m) 

Vandaag moeten we op het toppunt van ons kunnen zijn voor de beklimming van de Emler. Na het ontbijt keren we even terug via de meren in de richting van de Celikbuyduran-pas (die van gisteren). Hier beginnen we aan de beklimming van de Emler. We zetten door tot we de top bereiken en een fantastisch uitzicht hebben over de hele regio met de vulkaan Erciyes (3.971 m) in het noorden, de vulkaan Hasan (3.268 m) in het westen en het Bolkar-gebergte in het zuiden. Na onze picknick op de top gaat het enkel nog downhill naar ons tentenkamp. 

Yildiz en Karagol

Het op één na grootste van de zeven meren ontbrak nog op ons lijstje, maar daar brengen we vandaag verandering in. Vervolgens gaat het omhoog naar de Teke Kalesi-pas (3517 m), waar we een spectaculair uitzicht hebben op het noordwesten. Met eerst het Yildiz-meer (“Ster”) en later het Karagol (“Zwart Meer”) dikken we het aantal meren nog wat aan. Aan de oever van het Karagol, op zo’n 2.800 meter hoogte, zullen we vannacht ook slapen in onze vertrouwde tenten. Wij stonden de voorbije dagen niet stil, maar de tijd ook niet … onze laatste nacht in de Taurus is bij deze al aangebroken.

Afdaling en transfer naar Cavusin (Cappadocië)

Wekdienst door de Kaspische sneeuwhoen, vroeg ontbijt en weg zijn we! We volgen de Maden-kloof, oude mijnwegen en kleine beekjes tot we Totari bereiken. Hier zit onze trektocht er definitief op. Een busje brengt ons naar de feeërieke wereld genaamd Cappadocië, maar we moeten gewoon echt eerst in Derinkuyu stoppen. Deze ongelooflijke ondergrondse stad gaat ongeveer 85 meter diep en bevat stallen, kelders, opslagruimtes, eetruimtes, kerken en wijnkelders. Enfin, alles wat nodig is om te overleven. In de late namiddag komen we aan in Cavusin. 

Göreme en valleienpret

Van Cavusin is het een korte wandeling door de vallei van Kiliclar naar het openluchtmuseum van Göreme. De vallei staat bekend om sprookjesachtige schoorstenen en rotsformaties waarvan de puntige vormen op zwaarden lijken, vandaar dat ze ook bekendstaat als de Zwaardenvallei.
De valleien lijken hier als kolen uit de grond te schieten, want we maken zijsprongetjes naar de vallei van Meskendir, de Rode Vallei en de Rozenvallei. Ze staan bekend om hun spectaculaire rotsformaties en levendige kleuren.

Dag Bozdag + bezoek aan Uchisar

Deze voormiddag staat in het teken van de Bozdag, met 1200 meter de hoogste top in de buurt. We beginnen in Cavusin aan de klim die beetje bij beetje het panorama over heel Cappadocië onthult. Na het oversteken van nog een paar kleine heuvels op het plateau bereiken we de vlaggenmast aan de top. Tijdens de afdaling naar Cavusin blijft het genieten van het uitzicht op de Rozenvallei en het landschap van de Rode vallei.

Onze volgende bestemming is Uchisar, een leuk dorpje dat vooral in het oog springt dankzij de imposante, uit de rotsen gehouwen - hoe kan het ook anders - burcht. Van op deze indrukwekkende vesting hebben we een prachtig uitzicht op Cappadocië. Via de alweer bijzonder mooie Akvadi- (of Witte) vallei keren we terug naar Cavusin.

Güle güle

We nemen afscheid van een schoon stukje Turkije. Met een glimlach op het gezicht keren we terug naar België.

Güle güle ('ga lachend', een Turkse afscheidsgroet)